Montenegro en Bosnië

Als er al een reisdoel vooraf was dan was het Montenegro. Het landje waar zoveel moois te zien moest zijn. En het klopt, Montenegro is prachtig. Niets is vlak, overal vergezichten. Maar Montenegro is ook klein en heeft niet veel wegen die voor fietsers te doen zijn. Als je geen 20% wilt klimmen (en wie kan dat met bepakking) moet je de grotere doorgaande wegen nemen. En dat is lang niet altijd een feest. De heuvels en rotsen zijn een stukje minder mooi als er auto's langs je zoeven. We hebben ook wat pech dat we het zogenaamde Durmitor-rondje niet kunnen maken. De weg is zo gevaarlijk dat hij voor alles en iedereen is afgezet, zelfs voor ons!

Het is nog een hele opgave om de tunnels door te komen. Alle lichten die we hebben worden geplaatst en aangezet en de gele hesjes aangetrokken. We gaan ervoor!

Plots krijgen we een tunnel van 750 meter voor de kiezen. Onverlicht! Met trillende armen en benen rijden wij het zwarte gat binnen en proberen ons te concentreren op de witte lijnen. Anneke spreekt Marij moed in vanuit de achterhoede, terwijl ze zelf ook trillend op de fiets zit. God zij dank is er geen verkeer in de tunnel als wij passeren; ons engeltje is dus weer paraat! Opgeluchter dan opgelucht rijden we het licht binnen. Hopelijk was dit de laatste.

We fietsen van oost, zuid naar west en belanden dus ook bij de baai van Kotor. 900 meter afdaling in 20 km. Het is onvoorstelbaar mooi om via al die haarspeldbochten de baai langzaam maar zeker in de diepte naderbij te zien komen. Ja Montenegro is al die klimkilometers meer dan waard!

En dan fietsen we Bosnië binnen, het land dat we eigenlijk alleen kennen van de burgeroorlog in de 90er jaren. De stadjes hebben allemaal hun eigen wonden en herdenkingsmonumenten. Alhoewel we in de buurt komen, gaan we niet naar Sarajevo of Sebrenica. Geen zin in de ellende.

Er wordt veel gerenoveerd en opgebouwd, vooral in het weekend steken de mensen de handen uit de mouwen. Ook nieuwe appartementen, die je hier voor zo'n 35 euro huurt. Zo proberen ze wat meer inkomsten te genereren en een beter leven op te bouwen. We hopen van harte dat het ze lukt.

Het land is mooi en heel geschikt om doorheen te fietsen. We doen de Ciro-route naar Mostar en volgende Old Rail trail.

Natuurlijk is het soms nodig wat bewoners te benaderen voor de juiste route. Het moet gezegd, ook al spreken ze geen woord Engels of Duits ze proberen ons altijd te helpen, slaan op de linkerarm als we linksaf moeten en wijzen op de grond met hoofdschudden om aan te geven dat de weg niet veel zaaks zal zijn. Voor een escorte zijn ze ook niet te beroerd.

En dan komen we op die camping met prachtige recensies. Toevallig is er dit weekend een festival met psychedelische muziek (of zoiets). Vanaf een uur of acht gaat de muziek op volle sterkte wordt ons verteld. De oordopjes doen hun best, maar zijn niet opgewassen tegen zoveel geluid. Toch lukt het ons wat te slapen tussen de wakkere periodes door.

Om half vijf breken we op als een paar festivalgangers hun tentje opzoeken. Genoeg hasj en paddo's waarschijnlijk, wij eten nog een boterham. Het was weer een belevenis.

Kroatië en Slovenië komen dan weer aan de beurt. Eén gebeurtenis in Kroatië willen we er nog even uitlichten. In februari hadden we iets op het internet gezien en na de campingvraag via e-mail als antwoord gekregen dat we daar wel met een tent konden staan. Maar ja, eerst doen we er een uur over om het te vinden en vervolgens moet er weer iemand uit het dorp aan te pas komen om de eigenaar op te piepen.

Na onze vraag kijkt de man ons ietwat verbaasd aan. Kamperen? Je ziet hem denken "Ach ja, waarom ook niet?" Hij praat een klein beetje Engels en maakt duidelijk dat ik met zijn vrouw over de e-mail heb gecommuniceerd. Hij leidt ons rond over zijn mooie land. Boomhutten, visvijvers, schapen, een groot lokaal, een keuken, zelfs wifi wordt ter plekke voor ons geregeld. Van geld wil hij niets weten. En trouwens, we kunnen ook wel in zo'n boomhut. Het is sinds de vorige huurders nog niet schoongemaakt, maar het ziet er prima uit. Als we in de tent gaan, moeten we morgen alles weer omhoog sjouwen........ we kiezen de hut. Wat een mazzel toch weer. We zitten tussen het gebladerte door te kijken naar de vijver waar veel kikkers zitten. Het is onvoorstelbaar.