Servië

We fietsen langs de grenzen van Slovenië, Hongarije en Kroatië en rijden Servië binnen. Een land waar we nog nooit geweest zijn. Spannend!

Servië is wat betreft vriendelijkheid van mensen een verademing. De douane verwelkomt ons al met "I don't know what to say, its awesome what you do". Amper binnen krijgen we escorte van een man op een elektrisch brommertje richting juiste weg en bij de supermarkt komen ze eens informeren wat we hier toch doen. Én we krijgen natuurlijk ook weer van die mooie ouderwetse stempels in ons paspoort, staat er ook weer eens wat in dat boekje.....

Het is hier vrijwel elke dag boven de 30 graden. De campings zijn goed, maar ook een appartement is voor zo'n 35 euro te huur. Elke dag heeft de overnachting weer een verrassing in petto. We genieten van de openheid, het vertrouwen en de vriendelijkheid die mensen je hier geven. Wat zijn we wat dat betreft toch veel kwijt geraakt in Nederland!

- Anneke krijgt applaus van een aantal schoolkinderen die met ons proberen te communiceren op zijn Servisch-Engels.

- Zôran stelt zijn zomerhuis ter beschikking. De sleutel ligt onder de steen en van geld wil hij niets weten. Hij houdt bijen, zoals veel Serviërs en we krijgen ook nog een grote pot honing.

- Lieve aardige mensen waar we een huisje huren. Ze spreken alleen Servisch en wonen aan het eind van een steil grintpad. Een verre buurman kent drie woorden Engels en twee Duits. Komt weer helemaal goed.

- Een man komt op ons af met een mobieltje in de aanslag. Hij zag onze fietsen staan en dacht al dat wij die Nederlanders waren die een studio bij hem hadden gehuurd. Hij heeft zijn schoonzus in Dordrecht aan de lijn, zodat die voor tolk kan spelen. Staat hij ons dus gewoon op ons te wachten en kunnen we een paar uur eerder naar binnen. We staan echt perplex.

- Een Finse vrouw runt in de zomer de camping van haar ouders. Ze komt langs met drankjes en potje huishoning. En steeds de vraag: "Do you want or need anything?"

Voor het eerst schrijven we recenties op Booking en Google. Een extra aanbeveling is het enige wat we terug kunen doen......

En verder:

Noord Servië is vlak met veel landbouw. In het midden van het land ligt het Tara gebergte, een Nationaal Park waar nog bruine beren wonen.

Het blijkt mee te vallen om 850 hoogtemeters te overbruggen in 15 kilometers als je de accu wat hoger instelt. Maar ja, dan rijden wij in het groen en de accu in het rood. We blijven daarna dus in de laagste stand fietsen, dan worden de inspanningen wat beter verdeeld.

Marij rijdt twee keer over een slang heen. Ze durft niet meer terug om te zien wat er van overgebleven is. Ze bouwt ook aan een tunnelsyndroom. Alle tunnels zijn hier onverlicht en ze verliest midden in de tunnel alle oriëntatie, wordt bang en valt. Dat is niet zo handig in een tunnel, gelukkig is ze weer opgekrabbeld voor er verkeer aankomt. Gebroken spiegel, geschaafde elleboog en trillende benen is de opbrengst!

Anneke zoekt het op een ander terrein. Zij ontdekt een tekenbeet met een grote rode cirkel er omheen. Geluk bij een ongeluk, wij zijn in een klein stadje met een medische inlooplocatie. Als we die eenmaal hebben gevonden, mogen de fietsen veilig binnen en worden wij richting doktoren gewezen. We schamen ons een beetje over de voorrang die we krijgen toegewezen. Drie vrouwen buigen zich vervolgens over de rode cirkel, eentje daarvan speelt tolk. Ze vergezelt ons daarna naar de apotheek, zodat we niet hoeven te zoeken. Ongelooflijk én het consult is ook nog gratis.

Het zal niemand verbazen dat Servië heel hoog in onze top tien van toplanden in Europa komt te staan. Wat een prachtige mensen.

Groetjes van Anneke en Marij